Veyahut Bitişik Mi? Bir Kelimenin Derinliğinde Kaybolan Anlar
Kayseri’nin sabah soğuğunda, bir çay dükkanında oturuyorum. Hafif bir buğulu hava camdan geçiyor, ama gözlerimi ekrana odakladım. Yanımda oturan arkadaşım hâlâ telefonunda bir şeyler okuyor. Kafamda tek bir şey var: “Veyahut” ve “veyahut”un o garip kararsız hali. O kadar net, o kadar kararlı bir şekilde… Bitişik mi yazılıyor?
Evet, bir kelimenin doğru yazılışı, belki de birkaç saniye önce fark ettiğim kadar önemli olmayabilir. Ama o an, o küçük detaya takılmak, içimde bir yerlerde bambaşka bir şeyin başladığını fark ettiriyor bana. Hayatımın, anlamını belki de yıllarca aradığım o minik, ama anlamlı anı.
Veyahut… Bitişik mi?
Bir anda kafamda dönmeye başlıyor bu soru.
Evet, belki de bu sorunun çok önemi yok gibi görünüyor. Ama yazı yazmaya karar verdiğimde, tüm bu kafa karışıklığı ve küçük detaylar bana başka bir şey anlatıyor. Bazen yaşam, anlam arayışı, ya da bazen her şeyin içinde kaybolduğumuz o anlar, aslında yazdığımız kelimelerde, aldığımız kararlarla şekilleniyor.
Aklımdaki “Veyahut” Sorusunun Derinliği
Kafamı tekrar çeviriyorum. Arkadaşımdan gözlerimi ayırmam zor. O kadar yakından tanıyorum ki, bazen cümlelerin sonunda bir “veyahut” sözcüğü bile, aslında ne kadar derin bir fark yaratıyor, farkında bile olmuyorum. İşte o küçük kelime, bana yıllardır söylenen “Veyahut”un içindeki anlamı hatırlatıyor.
Ve bir anda aklıma geliyor; Kelimeler, sadece bir dil aracı değil. Onlar, hislerin ve anların da bir yansıması. Bir şeyin doğru olup olmadığını bilmeden, ya da bir karar alırken kaybolduğumuz anlar, aslında dilin nasıl evrildiğini anlamamıza da yardımcı oluyor.
Hangi kelimenin doğru olduğunu bilememenin hissettirdiği kararsızlık, hayatın da içinde kaybolduğumuz bir anı anlatıyor sanki. Geçen yıl, bir yaz akşamı, o kadar kararsızdım ki; bir karar vermek, önümdeki her yolu temizlemek, içimdeki hisleri toparlamak, neredeyse bir ömre bedeldi. Birçok şey düşündüm. Ne yapacağımı, kim olduğumu, kaybolduğum o anları… Ama yine de sonunda her şey bir kelimede, o anın içinde kayboldu.
Veyahut… Bitişik mi?
İçim burkuluyor. Bir kelimeyi doğru yazmak, ne kadar anlamlı olabilir? Ama işte o anlam, o kaybolan duygularla buluştuğunda, her şey farklı bir şekle bürünüyor. Belki de bir kelimenin içindeki anlam, benim doğru seçimlerimi bulmama yardımcı oluyordu.
Hayatın Küçük Detayları ve Kararsızlık
Bir yanda sabah kahvaltısının keyfi, diğer yanda içimde bir şeyin eksikliği. O an fark ediyorum, hayatın her anı böyle bir karar veriş. Hangi yolu seçeceğimi bilmediğimde, bir adım geriye atıp düşünmek, gerçekten neyi kaybettiğimi, hangi yolu seçerken hangi dünyayı terk ettiğimi anlamama yardımcı oluyordu.
Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, aklımda hep “veyahut” vardı. O kadar küçük, o kadar sıradan bir şey gibi görünüyordu ki. Ama sonra düşündüm, hayat da aslında o kadar kararsız, o kadar belirsiz değil mi? Her adımda bir seçim yapıyoruz. Bir yanda “belki” var, diğer yanda “kesin” var. Ama hangisini seçtiğimiz, her şeyi belirliyor.
Bir zamanlar bana “Hangi yolu seçtin?” diye sorulduğunda, hep “İçimden geleni seçtim” demiştim. Ama içimden gelenin ne olduğunu bile bilmiyordum. Veyahut… Bitişik mi? Bu soruya takılmam, belki de içimdeki kararsızlıkla, hayatımda almak zorunda olduğum kararlarla yüzleşmeme neden oluyordu. Her şey, bir şekilde “doğru”yu ve “yanlış”ı içeren bir belirsizlikti.
Ve sonra, fark ettim. “Veyahut”u bitişik yazmak ya da yazmamak, her ikisi de bana aynı şeyi anlatıyordu: Hayat kararlarla doluydu ve bazen bu kararların hepsi de belirsizdi. Her seçim, biraz kaybolmuşluk, biraz kararsızlık, biraz belirsizlik içeriyordu.
Bu Küçük Soruların Bize Öğrettikleri
Şimdi, elimde bir kitap var. Üzerinde “Veyahut” yazıyor. Okumaya başlıyorum ve bir yanda kelimelere, diğer yanda hayatıma bakıyorum. Her şey birbirine bağlı gibi. Bir kelimenin doğru yazılışı, bir kararın doğruluğuyla yarışıyor sanki.
Bazen kararsızlık o kadar güçlü oluyor ki, doğru ya da yanlış diye bir şeyin olup olmadığına inanmak istemiyorum. Sadece doğru ya da yanlış olanın, neye inandığım olduğuna karar veriyorum. Veyahut? Bitişik mi? Diğer insanlar bunun hakkında ne düşünüyor? Ama önemli olan, o an ne hissettiğim, ne düşündüğüm. Hayatın bu kadar büyük kararlarla dolu olması, her anında bir belirsizlik olması, belki de yaşamı güzelleştiren şeylerden biridir.
İşte tam da bu yüzden, bazen “veyahut” ya da “veyahut” sorusu bir karar noktasına dönüşüyor. Bir noktada, bu sorunun cevabı kadar hayatın gerçeği de değişiyor. Kendi yolumu bulmak, kendimi ve hayattaki yerimi anlamak, bazen o kadar zor oluyor ki.
Bir kelime, bir soru… Hayatın akışındaki en ufak bir parça, aslında kendimi bulmamı sağlıyor. Ne yazık ki, bazen doğru seçimleri yapmak için biraz kararsızlık gerekiyor. Ve ben, bu kararsızlığı seviyorum. Çünkü bu, bana bir şeyler öğrenme şansı tanıyor.
Sonuç: Bir Kelimenin Ardında Kaybolmak
O an fark ediyorum; hayat bazen gerçekten bir kelimenin anlamında kayboluyor. “Veyahut”un yazılışı kadar, o yazılışın ardında neyi ifade ettiğimiz, neyi hissettiğimiz, neyi seçtiğimiz çok önemli. Bazen doğruyu ve yanlışı ayırt etmek, basit bir kelimenin içindeki kararsızlıkla başlar. Bir kelimeyi doğru yazmak için bazen kaybolmamız gerekiyor. Ve kaybolduğumuzda, o anın içindeki anlamı buluyoruz. Belki de bu yüzden, “veyahut”u bitişik yazmak ya da ayrı yazmak, bir anlam taşıyor.
Kayseri’de, bir çay dükkanında, bir sabah, tek bir kelimenin derinliğinde kaybolarak, hayatın ne kadar belirsiz ve aynı zamanda ne kadar anlamlı olduğunu fark ediyorum.